Effortlessly

I hate the way you smile so sweetly
I hate the way you kneel down to pray fervently
I hate to know that you can sing
I hate to realize that you can do almost everything

I hate dreaming you could walk me home
I hate hoping you’d text my phone
I hate seeing you close your eyes and still looking so admirable
I hate realizing how good you are and responsible

I hate seeing you everyday
I hate admiring you uncontrollably
I hate smiling when you come across my way
But most of all, I hate the way you make me fall for you……effortlessly.

The 1st

You’re the 1st person who made me write all these stuff
The 1st one who paired my tear with a laugh
You’re the 1st person who caused my tears to blush
The very 1st one who caused my adrenaline rush

You’re the very 1st reason of my long blank stares
The very 1st reason of my smiles in midair
The 1st trigger of the electric shock down my spine
The 1st person that my eyes search for all the time

You’re the 1st person who made me forget what I just said
The 1st one to make me lie awake in my bed
You’re the very 1st person I have ever loved
Still, you’re the 1st pterson who broke my heart.

CSI

Napakadelikado talaga sa mundo ngayon. May mga salisi gang, budol-budol, laglag barya at marami pang iba. Sabi nga nila kahit saan mo raw ilagay ang mga bagay na mahalaga sa’yo, makukuha pa rin.

Nakukuha ng hindi mo man lang nalalaman, ng hindi mo namamalayan.

Minsan ang kumukuha pa ay iyong mga hindi mo inaakalang kukuha. At ang pinakamatindi pa sa lahat, yung mga taong pinagkakatiwalaan mo pa ang tumatraydor sa’yo.

Sabagay, kahit saan mo nga naman itago ang isang bagay, makukuha at makukuha pa rin yan, kahit nga mga safety deposit boxes at gigantic vaults ng mga bangko nananakawan eh.

Haay, things are really not meant to be with you forever. They just have to go.

Pero bakit ganoon, hindi ka naman thing di ba?

Bakit yakap na kita na-snatch ka pa?!

15 minutes

“Alam mo gusto ko mahal kita. Kasi ang bait mo, lagi mo akong binibigyan ng lollipop. Tapos sabay pa birthday natin. Ikaw ba gusto mo bang mahal mo ako?”
“Ano ba yun?”
“Basta.”
“O, sige”
“ Kaya lang sabi ng nanay ko yung mahal daw kapag malaki na tayo saka lang pwede”
“Paano na yun?”
“e di pag malaki na tayo”
“Kailan ba yung malaki na tayo?”
“Sabi ng nanay ko pag naka-21 na birthday na raw ako, malaki na ako. Ikaw, nakailang birthday ka na ba?”
“Six pa lang eh”
“Ako rin”
“Matagal pa pala”


Hindi ko makakalimutan ang usapan nating ‘yun kahit grade 1 pa lang tayo. Pati na rin nung JS natin nung 4th year. Nagulat ako sa sinabi mo noong nagsasayaw tayo:


“Nakailan ka na?”
“Ha?”
“Nakalimutan mo na ba?”
“Hindi noh. Naka-17 na ako. Ikaw ba?”
“Loka. E di 17 din. Magka-birthday kaya tayo.”
“Oo nga ano.ahahaha”
“Basta pag naka-21 na tayo, magkikita tayo sa chapel ng eksaktong 8 ng gabi. Pag wala tayo doon ng saktong 8 ibig sabihin may mahal na tayong iba”
“Ok. Usapan yan”


Hindi ko talaga nalimutan yun. Naka-21 na ako kaya ako nandito. Tututpad ako sa pangako dahil ikaw lang ang mahal ko. Pero bakit ganoon, nak-21 ka na rin di ba? Bakit wala ka pa? May mahal ka na bang iba?


1 minuto na lang 8 na. Wala ka pa rin.


10 seconds na lang. Hindi ka pa dumarating.


5… 4…3…2…1.


8 na sa relo ko. Wala ka pa rin. Wala ka na. Wala na.


Ang sakit.



Umaasa ako.


Ang sakit.


All these years ikaw lang ang mahal ko.


Ang sakit.


4 years lang tayong hindi nagkita may iba ka na.



Uuwi na lang ako. Itutulog ko na alng ito. Dyan lang ang bahay naming pero nag-jeep ako. Hindi ko kayang maglakad. Hindi ko na maalala kung nagbayad ba ako. Dumapa ako sa sofa namin.


I feel so hurt.


I feel so broken.


I feel so…OH MY GOD!!!!SHOCKS ANG TANGA KO!!


Nagmamadali akong tumakbo papuntang chapel. Nakapambahay ppa akong tsinelas. Gulo-gulo ang buhok ko. Pero nandoon ka. Naiyak ako sa tuwa. Niyakap mo ako at tinanong:



Dumating naman ako di ba?Bakit ka umiiyak?


Wala akong nasabi kundi:


15 minutes advanced kasi ang relo ko.